نرحب بالكتاب الراغبين في الانضمام إلى الأنطولوجيا

التسجيل

محمد آدم: بئر أيوب " قصيدة "، الترجمة من العربية إلى الكردية مع التقديم : ابراهيم محمود

نشر: نقوس المهدي · ‏6/7/18 ·
  1. ثمة شعر يُصغى إلى رنين داخله، وينظَر في لون كلماته وكيف تعيد تشكيل عالمها البانورامي وبلا هوادة، ثمة شعر ينظَر في باطنه، ثمة شعر يُتأمَّل فيه، ثمة شعر لا يُقرأ إلا بصوت هادىء لينفذ الأثر إلى داخل طيات النص، والتقاط المزيد من الإشارات، ثمة شعر لا يفسَّر، حتى لا يساء طبعاً إلى المكون الدلالي المركَّب للقول، ثمة شعر لا يُتأول، كما هو داء البعض، حتى لا ينقطع الاتصال بفاعل القراءة، ثمة شعر لا يُشرَح حتى تتشتت أقوامه، أممه، ألوانه، أطيافه، ألحانه، أصداؤه، جنياته، إنسياته، بهائمه، تضاريسه، لامرئياته وهو يتقدم إليك بما يخرجك من محلّيتك، من ذاتك اليومية، من عمرك البيولوجي المؤطر، من لحمك المعرض للتحول والتفسخ، ثمة ما يناشد روحك وهي في مسمياتها اللاحدودية، ثمة الإيمان والكفر، ثمة تلاقحات الليل والنهار، ثمة الجنون الحكيم، والعقل الأهوك، ثمة القدمان والأجنحة المحلقة، ثمة الجسد العياني وما يحيله أثيراًن ثمة الاسطقسات الكبرى، ثم التاريخ المقرر بلغة الصور، ثمة التصوف والسحر، ثمة الفلسفة والفقه، ثمة الدراما والفكاهي، ثمة الصحراء والبحر، ثمة ما يُستأنس به، وما يتراءى متعدد الوحشية، برّياً إلى ما لا نهاية، ثمة الله وما يتعدد حدود الاسم، ثمة ما يقلق ذاكرة اللوح المحفوظ ويطلق العنان لجوارح الرؤية وانهمامات الفكر، ثمة روح جمالية سائدة في بنية القصيدة يعترَف بها، طالما أنها تمارس تحريراً لذات القارىء الفعلي من عرَضيته...
    ربما كان كل شيء ولا شيء في قصيدة " محمد آدم " الاسم المفارق ": بئر أيوب، حيث يسهل قول أي شيء، وتبقى القصيدة: النص الطويل مستدرجة المزيد من الرؤى والتصورات، فالإنسان والله والكائن النباتي والحيواني والجماد شركاء في افتتاح أفق هذه القصيدة، إنه سؤال المغيَّب وإشكالية الخَلق والخليقة، الخالق والمخلوق، والعقاب الديمومي ومغزى التجربة الرهيبة لأي منا، وأيوب ليس الآخر، إنما نحن، وعبره، ومن خلال وجعه يمكن لأي منا أن يفتح أكثر من محضر ضبط، أن يرافع عما يجري، أن يؤنِس الوجود وهو به مدموغ، ليُستوعَب أكثر.
    لقد أتعبتني قصيدة آدم" بئر أيوب " كثيراً، ولا يحصى عدد المرات التي حاولت سبر قاع بئره وتخيل نوع هذه البئر، وأنا أحاول ترجمة أثره النفيس إلى الكردية، وأقدّمها لمن يعرف هذه اللغة، أو للتأكيد على أن ثمة لغة يمكن أن " تتأوب: نسبة إلى أيوب "، وتتفاعل مع لغة الشاعر.
    كما في حالات كثيرة سابقة، وفي موقع" الأنطولوجيا " حيث نُشِرت هذه القصيدة، جزأت الترجمة بغية المقارنة، والانتقال من مقطع إلى آخر، كما هو نص القصيدة التاريخي.


    Mihemed Adem: Bîra Eyûb" helbest ", werger û pêşgotin ji erebî bo kurdî: Brahîm Mehmûd

    Eyûb di tenêtiya xwe de serî di ber de rûnişt
    Bi mejiyê wî raman û bajar in
    Geryan
    Ne dixwest ku roniyê bi tiliyên xwe bişo
    An asîman bi rindikên xwe yên diherikin binya palgehên wî ku wek sêlav wê ziwabike
    Haletê xwe bibîranî
    Û alavên palaya xwe
    Rojên meziniya wî
    Û payebûna wî
    Yên ku dihebezîn binya lingê wî wek kitikan
    Û wek avgîrek tenha li rojê dinêre
    Ku asîman didagirt
    Û dihatxwar di hembêza wî de wek minminîkan
    Hîna heyv asîman bi firnikên xwe didagire
    Û steyrik
    Şevê dişûyê bi destekî pirbawer
    Bibîr anî
    Salên xweyî xerckirî di wan beyabanên pirfireh





    في وحدته جلس أيوب مطأطئاً الرأس
    بذهنه طافت أفكار
    ومدن
    لم يشأ أن يغسل الضوء بأصابعه
    أو يجفف السماء بدموعه التى كانت تجرى تحت مخداته كالسيل
    تذكر محراثه
    وأدوات حصاده
    أيام مجده
    وعزه
    التى كانت تتنطط تحت رجليه كالقطط
    ومثل بَركةٍ وحيدة تطلع إلى الشمس
    التى كانت تملأ السماءَ
    وتتساقط فى حجره كالفراشات
    ما زال القمر يملأ السماء بخياشيمة والنجوم
    تغسلُ الليل بيدٍ واثقةٍ
    تذكر
    سنواته التى أنفقتها فى تلك الصحراوات
    الشاسعة


    Lêgerokek li xwedê
    Wek çêlekê!!
    Jina xweyî lîzok ku pêşiya tenurê hêla
    Ku ew xwarnê êvarê amadedike
    Lê ku ew wek şîr diherikî li ser laşê wî
    Di şevê de
    Bibîr anî
    Beyabanên xaka Kenan ya şewatkerî ji şevê re
    Û balend
    Xweda soz da bav û bapîrên wî bi xaka mast û hingiv
    Sawêrên Sedûm û Emûriya
    Keçên Edom efsaneyî
    Û di kaniyê de xwe dişon
    Binyia roniya siteyrikên çirûskdayî
    Û bi heyva havînî xwe ziwadikin


    باحثاً عن الرب
    مثل بقرةٍ !!
    تذكر امرأته اللعوبَ التى تركها أمام التنور
    وهى تعدّ وجبه العشاء
    بينما تسيلُ على جسده كالحليب
    فى الليل
    تذكر
    صحراوات أرض كنعان الحارقة لليل
    والطير
    وعدَ الرب لآبائه وأجدادة بأرض اللبن والعسل
    خيالات سدوم وعمورة
    بنات أدوم الأسطوريات
    وهنّ يستحممن فى النبع
    تحت ضوء النجوم الوهّاجة
    ويتنشفن بالقمر الصيفي
    آهِ
    يالتلك اللذة
    ويالتلك الكلمات الرازحة فى الصدر كالندوب
    ويالأولئك الشقراوات اللاتى يفقن المقصورات فى الخيام

    Wey
    Li wê xweşiyê
    Û li wan gotinên paldayî di singe de wek lovikan
    Li wan kejên ku serşokan di konan de şiyar dikin
    Û dirawestin wek hêkên hêjayî û dur
    Û ew cêrên xwe yên qehf bi kenê xwe yê zelal ku li ser rêyan wek helez gezo diherike didagirin
    Bi kû de çûn an nêrîn û li dîlanên ku wek xişxişa firiş û dêwan e
    Û strana wan ku ji bilûran xweştire
    Bi def ê
    Nedizanî ku ji demê re kêr in tûj û neperûşk hene
    Û ne tenha carekê diramiya di hestiyên novikên wî de ku dihatixwar bi egera pîrbûn û jibîrbûnê, hew bibîr anî
    Salên wî yên birîndarkirî li ser herî ûqûmê ku belavdibe li ser laşê wî wek zixur in bi rûgirt û çiran
    Dest avêt pizkên xwe yên ku ziman û dev belek dikin



    ويقفن كالبيض المكنون والدرّ
    وهن يملأن جرارهنّ الفخارية بضحكاتهن الشفافةِ التى تسيلُ على الطرق – كالمن والسلوى -
    أين ذهبن أو تطلعن ويالرقصاتهن التى تشبه حفيف الملائكةِ والجنّ
    وغنائهن الذى يتفوق على المزامير
    بالدف !!
    لم يكن يعرف أن للزمن سكاكين قوية وأنيابْ
    ولم يفكر لمرةٍ واحدةٍ فى عظام مفاصله التى تتآكل بفعل الشيوخةِ والنسيان
    فقط ، تذكر
    سنواته المجرَّحة على الطين والرمل والتى تتناثر على جسده مثل حصوات بحراشف وقناديلْ
    تحسس دمامله التى تبقع اللسان والفم
    لمَ
    لمَ أنا يارب قلْ لى : أأنا سنبلتك الوحيدة فى حقل الحسك والدمْ هذا، أأنا النجمة الغريقة فى غيمة العالم هذه والتى تمدّ اليها حبالك القوية لتنتشلها من الغرق فى اليم
    لمَ تضع يدك الراسخة تحت رأسى دائما كتذكار

    Bo çi
    Bo çi ez xweda, bêje min: Ma ez simbelê tenha me di zeviyê hestîtûj û xwînê, ma ez siteyrika binavim di ewrê vê cîhanê ku tu werîsên xwe yên xurt dirêjî dike daku tu wê ji binaviya di deryayê de aza bike
    Te destê xweyî daçîkayî timî wek bîranînek nexistiyê bin serê min
    Bijî li ser hebûna te ku heyîna min erdhejankiriye
    Û dîwarên giyanê min gef dike wek bahozek bi tavan
    Û birûskan
    Çima
    Te ez birime ji nav hemî pezê te daku tu kêrên xwe yên
    Tûj biçikîne
    Derdora giyanê min derdora istê min û bêyî ku tu bihingiv
    Çima
    Te ez di tor ate tenha nêçîrkirim
    Ji nav hemî masiyê derya
    Çima
    Te ez di şevê de veguhestime nêçîriyek
    Û di rojê de li ser devên rêyan danîme
    Daku ez bibim pendek
    Di tûrkê min de tiştek tune ye!!
    Di rojekê ji rojan li nig min ne sigî ne kevan tunebûn
    Min ji bexçeyê te ne steyerikek diziye ye
    Daku tu di min de bikî ya te kir
    Di dema palaya xwe de min goriyên xwe pêşkêş kirin
    Û li ser serjêgeha teyî bilind




    حي على وجودك الذي يزلزل كيانى
    ويهدد جدران روحي مثل عاصفةٍ برعوداتٍ
    وبروق
    لمَ
    أخذتنى أنا من بين كل غنمك لكى تغرس سكاكينك
    القوية حول روحى وفوق رقبتى ودون أن تحزّ
    لمَ
    اصطدتنى أنا فى شبكتك الوحيدة
    من بين كل سمك البحرْ
    لمَ
    حولتنى أنا فى الليل إلى فريسةٍ
    وفى النهار وضعتنى على ناصية الطرق
    كى أكون عبرة
    ليس فى جعبتى أى شئ !!
    فى يوم من الأيام لم تكن لى حربة أو قوس
    لم أسرق من حديقتك نجمة واحدةَ
    لتفعل بى ما فعلت
    فى وقت حصادى قدمت قرابينى
    وعلى مذبحك العالى


    Min sotingehên li darxistin
    Ez kambexşiyek bûm di çavên te de
    Weku tu kambexşiyek bû di çavên min de
    Û weku ez meşîm di rêyên te de bi rastbûn û dadvanî te zuxrê giyanê min berçavkir
    Ta bû komer
    Îca çima tu destêyî xurt li ser laşê min dideynî
    Ta ez sotiyam
    Û te firiştên xwe berdane min
    Yên xwedî bask
    Daku bi kêr û tevrikan
    li zemîna giyanê min bixin
    Taku ez zuabûm
    Ma ez zixurim
    Daku tu min vê hemî bahozê bigidirînî
    Ma ez kulîkekim daku ev hemî stirî di min rabe
    Û tu hemî gumanên xwe li ser tex û maseyan deynî
    Çima
    Te ez ji nav hemî cîhanê hibijartim
    Daku tu min ezumene bikî!?


    أقمت مُحرَ قاتىْ
    كنت نعمة ً فى عينيك
    مثلما كنت نعمة ً فى عينىّ
    ومثلما مشيت فى طرقك بالإستقامة والعدل تفحصت حصاة روحىّ
    حتى تفّحّمتْ
    فلماذا تضعُ يدك القوية على جسمْى
    إلى أن تقرّحتُ
    وسلطت علىّ ملائكتك
    من ذوى الأجنحة
    ليضربوا أرض روحى بالسكاكين
    والبلطِ
    حتى نشفتْ !!
    أحصاة أنا
    كى تدحرجنى كل هذه الرياحْ
    أزهرة أنا كى يخزنى كل هذا الشوك
    وتضع كل هذه الشكوك فوق مائدتى وطاولاتىْ
    لمَ
    تخيرتنى أنا من بين كل هذا العالم
    لتختبرنى ؟ !

    Lêvênmin
    Bi gotinek çewt ni peyivîne
    Û bi gotinekê ji rê neçûne
    Nefsa min ji çepelî û guneh dûrketiye
    Û tucar lingên min ne şeitîne
    Ez ne hingivîme xaka hefsoyê xwe
    Û ji bîra birayê xwe û ne qurtek min nevexwariye
    Îca çima timî çavên te min derbasdikin
    Û weku ez berê te tenha me di vê cîhanê de
    Ya dibijokiya ku tu di nabêna nepirûşkên te de didirîne û wek paçikî riziyayî binya simên dirindên bejayê û di şevê de tu wan diavêje
    Tu kevan û şûrê xwe ser mile xwe dideynê
    Û bi roj tu wek qirşikekî min dihejîne
    Ma ez kevirekim
    Taku tu min bi wan hemi lêxitin û bahozanan !
    Ma ez derya me
    Ta ez rabûn û dahatina te hilgirim
    Û engiriya pêl û aşên te
    Û semasiyên te yên birînakar



    شفتاى
    لم تنطقا بحرف واحد خطأ
    ولم تجّدفا بكلمة
    عن الشر والإثم حادت نفسى
    وما انحرفت قدماى قطُّ
    أرض جارى لم أطأ
    ومن بئرّ أخى لم أشرب ولو قطرة واحدةً
    فلماذا عيناك دائما تخترقانى
    وكأنما أنا ثمرتك الوحيدة فى هذا العالم
    التى تشتهى أن تفرسها بين أنيابك وتلقى بها كالخرقةِ تحت أظلافِ وحوش البرّ
    وفى الليلْ
    تضع قوسك وسيفك فوق كتفىّ
    وبالنهار ترجنى مثل قشةٍ
    أصخرة أنا
    حتى تلاحقنى بكل تلك الضربات والعواصف !
    أبحرُُُُ أنا
    حتى أحتمل مّدك وجزرك
    وغضب أمواجك وطواحينك
    وأسماك قرشك الجّراحة


    Û binê derya teyî vekirî wek heldêrekê
    Û gor
    Destê xwe ji ser min rake ew bav xwedan
    Ez ji têna ketime
    Lêvênmin bi engiriyê dagirtîne
    Û azarî
    Demê ku tu dinanên xwe li ser vî berê teyî kevirî disû
    Na !!
    Wa azaryê kal lewazî neke
    Ha ev dasên ji roniyê re xwe berdane
    Û çarçefên ku dijî mirinê dikoşin
    Wê te nasbikin
    Û bê bi taa û derzîvekirin
    Na
    Wa bav xwedan ez beramberî teme
    Ta tu vî laşî hemî vê cêzûra kurman hilgirîne
    Û tu ser wê giyaka biçûk ku bi nav dibe giyan
    Hemî giraniya çiyayan deyne
    Ez



    وقاع بحرك المفتوح كالهاوية
    والقبرْ
    ارفع يدك عنى أيها الآب الإله
    فأنا فى غاية الظمأ
    شفتاى مترعتان بالغضبِ
    والألم
    بينما تصر أسنانى على ثمرتك الحجرية هذه
    لا !!
    لا تتعجل أيها الألم العجوزْ
    فهذه المناجل المشرعة للضوء
    والشراشف التى تناضل ضد الموت
    سوف تتعرف عليك
    ودون تفاصيلْ
    لا
    لست صنواً لك أيها الآب الإله
    حتى تحمل كل هذا الجسد جزيرة الديدان هذه
    وتضع فوق تلك النبتة الصغيرة التى تسمى الروح
    كل ثقل الجبال
    أنا

    Gulek bi hezar birîna ye
    Wa late
    Ku cîhanê diragire
    Wa Eyûb denbike
    Tu çi li ser peyva xwedayê damiziranî dezgehdar ji cîhanê re wek darkêşa balind
    Û derya
    Tu çi dizanî ser bahozê ku ji ku dertê
    Û dikeve ku de
    Yan di dawiya şevê de dice ku de
    Tu kiyî bêje min
    Qirşikek biçûk li ser avê ketiye
    Zixurek kelemî ser nizare
    Zimanek qirbûye
    Û dîroka jiyanek nêzî hilandin û jiberçavketinê
    Sosine tû an darkê life
    Hestiyek tûj an stûnek agir
    Dem tê û divegerê


    وردة بألف جرح ْ
    أيتها الصخرة
    التى تسند العالم !!
    اسمع ياأيوب
    ماذا تعرف عن كلمة الرب المؤسسة للعالم كما هى السارية فى الطيرِ
    والبحرْ
    ماذا تعرف عن الريح من أين تنبع
    وأين تصب
    أو أين تذهب فى آخر الليلْ
    من أنت قلْ لىْ
    قشةُ صغيرةً على وجه الغمُرْ
    حصاةُُ ناتئة فوق سفح جبلْ
    حرف غارق بين أبجديةٍ
    لغةُُ منقرضة
    وتاريخُُ حياة يوشك أن يضمحلَ أو يزولَ
    سوسنةُُ أنت
    أم عود ليف
    حسَكةٌ أنت أم عامود نار
    الزمن يأتى ويعود


    Rok diçe daku rakeve û sibehê derdikeve
    Mirov çi dizane bêtirî tiştê ku ez dizanim
    Min te ji heriyê çêkiriye
    Û min bi van herdû destan ûrê te dirust kiriye
    Û roviyên te
    Û min rûbar in ku di hinavê te de diherikin ji te re çêkirine
    Tu nizanî jimara kolanên wan
    Û deryay in tu kûrbûna binya wê
    Hemî cîhan di hundirê te de ye bi cihbûye
    Lê tu, tu ne bêtirî mêşmorekê ye
    Min du çav jê re çêkirine daku bibîne
    Û dilek daku hej bike
    Min nêrîn û dîtin diyarî te kir
    Min tu di xaka xwe de tu û dune te li dûv te cîbicîkirin
    Û min xewn ji te re di şevê de dane te
    Daku tu ji westandina şevê xwe bişo
    Û bi destên xwe
    Li ser cama çavên te paqijkirin
    Daku tu ttayê ron û sîberê bibîne
    Min berban nîşanî te da



    الشمس تذهب لتنام وفى الصباح تخرجْ
    ماذا يعرف الإنسان أكثر مما أعرف
    لقد جبلتك من الطين
    وبيدى هاتين سويت معدتك
    وأمعاءك
    وجعلت لك أنهاراً تجرى فى داخلك لا تعرف
    عدد شوارعها
    وبحاراً لا تدرك عمق مراسيها
    فى داخلك يسكن العالم كله
    أما أنت فلست أكثر من حشرةٍ
    صنعت لها عينين لتبصر
    وقلباً لتحبْ
    منحتك النظرة والنظر
    فى أرضى أسكنتك أنت وذريتك من بعدك
    وجعلت لك الأحلام بالليل
    حتى تغتسل من تعب النهار
    وبيدى
    مسحت على زجاج عينيك
    لكى تبصرَ خيط النور والظلّ
    أريتك الفجر


    Û ew dertê li ser çiya
    Û deşt
    Û min masiyê derya diyarî te kir
    Daku tu bixue û rûgeşiyê bike
    Min gotinên xwe li ser xakê agahî te kirin
    Daku kambexşiyek be di çavên te de ji bo te
    Û tu sotingeh û goriyên xwe pêşkêdike
    Û ez ne di pêdiviya sotengeh
    Û ne goriyên te de bûm
    Min hesin û kevir ji te re nerkirî
    Û min te wek gulek bejayî hêlayî
    Di hundirê van beayabanên metirsîdar
    Min te wek balindê bejayî
    Çêkirî
    Û min te wek wêneyê xwe çêkirî daku tu li ber çavên min lihevhatî be
    Bêje min
    Ma te zemîn damezirandiye daku tu derbarî min rawest bo ji min bipirse
    Ma te serya bi haletên xwe qelaştiye
    Û pêla taîstaniyên hinan li hinan hêlaye



    وهو يشرق على الجبل
    والسهل
    وأهديت إليك سمك البحر
    كى تأكل وتفرحْ
    أسمعتك كلماتى على الأرض
    حتى تكونَ نعمة لك فى عينيك
    وأنت تقدم مُحرقاتك وقرابينك
    ولم أكن فى حاجةٍ لا إلى مُحرقاتك
    ولا إلى قرابينك
    ألنتُ لك الحديد والصخر
    وجعلتك مثل وردة برية
    فى جوف الصحراوات المخوفة هذه
    سوَّيتك
    مثل طير البر
    وجعلتك على صورتىْ كى تكون كاملاً أمام عينىّ
    قل لي
    أأنت أسستَ المسكونة َ حتى تقف أمامى لتسألنى
    أأنت شققتَ البحر بمحارثيك
    وجعلتَ موجه ظلمات بعضها فوق بعض



    Eve te çerxên ewran di zivistan û havînê de damezirandiye
    Û rêkên siteyrikan navnîşankiriye
    Û te hêlayî ku sitêrk di şevê de ronî bidin
    Tu çi li ser kerbona çirîskdayî dizanî
    Û livandina kişandinê
    Û zivirîna felekan
    Û hageha Sedûm
    Û Emûra
    Û tu li ku bû berî û paşî gerdûnê
    Berî te çerx in derbasbûn
    Û dê bilî wan bên
    Tu çi li ser masiyê derya dizanî
    Û xewnên wî çin in
    Tu dizanî ew çi raman in yên ku xwe li min girtine û ez vê liba qûmê ji te re çêdikim
    Ya ku tu li ser dimeşî
    Û dirazî
    Xewnadibînî
    Û tu singên konê xwe diçikînî



    أأنت أسست مدارات السحب فى الشتاء والصيف
    وحّددتَ مسارات النجوم
    وجعلت الكواكب تضوى فى الليل
    ماذا تعرف عن الكربون المشع
    وحركة الجاذبية
    ودوران الأفلاك
    ومملكة سدوم
    وعموره
    وأين كنت قبل الكون وبعد الكون ِ
    قبلك عصور مضتْ
    وأخرى سوف تأتى
    ماذا تعرف عن سمك البحر
    كيف يأكل فى الليل
    وماهى أحلامه
    هل تعرف ماهى الأفكار التى راودتنى وأنا أصنع لك حبة الرمل هذه
    تلك التى عليها تمشى
    وتنام
    تحلم
    وتقيم أوتاد خيمتك




    Û di şevê de tu agirê sotangehên xwe vêdixî
    Daku gurê bejayê ji te bitirse
    Û dirindê daristanê
    Dinêrim!!
    Tu tiştekî ji penda jiyan û mirinê dizanî
    Û wê li ku hestiyên te navbera van beyabanan biherikin
    Û çi derbarê giyanê teyî navbera kêlekên te de
    Li ku veşêrim
    Û çawa ez ê di qutiyên xwe de biparêzim û çawa ez ê di demên valaya xwe de bi wan karbikim
    Wa Eyûb te ji serê bêvla xwe de dûrtir çi dîtiye
    Li dirindên bejayê binêre
    Çawa dixun
    Û ji ku dixun
    Û kê neperûşk ji wan re çêkiriye
    Û dinan in stûr
    Çima te hêlayî ku şeytan derbasbibî ta hestiyê giyanê te
    Û di dilê te de vî berê gumanê çandiye
    Li nig rojan bihelwişe
    Ey helbest bihelwişe !




    وفى الليل تشعل نيران مُحرقاتك
    كى يخافك ذئب البرّ
    ووحش الغابْ
    أنظر !!
    هل تعرف شيئاً عن حكمة الحياة والموت
    وأين ستدفق عظامك بين هاتيك الصحراوات
    وماذا عن روحك التي بين جنبيك
    أين أخبئها
    وكيف أحتفظ بها فى صناديقى وماذا أعمل بها فى أوقات فراغىْ
    ماذا رأيت أبعد من أنفك يا أيوبْ
    انظر إلى وحوش البر
    كيف تتغذى
    ومن أين تأكل
    ومن جعل لها مخالب
    وضّراساتْ
    لماذا تركت الشيطان يتسلل إلى عظم روحك
    ويغرس فى قلبك ثمرة الشك هذه
    اسقط مع الايام
    اسقط أيها الشعر!!


    Salên te
    Yên ku te xwe jihevxistî daku biçîne û biçine
    Bi kû de çûn û çawa bûn wek genim
    Çi derbarî westandina destê te
    Û alava teyî têkbirî ku navbera çîmên te de
    Ev hemî xak ya teyî
    Daku tu padîşahgeha xwe li ser ava bike
    Û ku tu tovê xwe ya têkbirî pê bikini
    Ev hemî cîhan ji te re ye
    Daku tu bi haletên xweyî zigarî bajo
    Ji karê destê te
    Te ji min re got
    Min ji xwêdana xwe çand û xwar
    Başe
    Û ji xwêdana xwe jî tiştê ez dixwazim çêdikim
    Carna
    Dibime giyak
    Û carna dibime qûmek
    Carna dibime heyvek
    Û carna
    Ez ê palevan bim ji cîhanê re
    Carna ez ê stranekbim navbera lêvên gulekê
    Û carna ez ê kevanek û şûrekbim
    Carna ez ê biroskek û tevekbim
    Û carna ez ê binefşekbimû zuxir in
    Eyûb!!
    Keriyên te gêra xwe dizanin di rojê de
    Û di şev de bo axurê te wan dicivîne
    Wehaye
    Û weku jimara keriyên xwe dizanim
    Û newalên rûbarên min
    Ji ku derdibin û lu ku valadibin
    Eyûb
    Ji ser vê xakê derkeve eger tu dikarî derkeve
    Ji firiştê mirinê re bêje ku neyê li nig te
    Û tu tora xwe ji mirnê re veke
    Asîmanekî li ser pîvera xwe çêbike
    Daku tu jimariya siteyrikên wê bizanibe
    Û kokêşên wê
    Kevir hogirî xwe bike


    سنوك
    التى أرهقت نفسك بها لتزرع وتحصد
    أين ذهبت وكيف صارت كالبُّر ِ
    ماذا عن تعب يدك
    وآلتك المعطوبة التى بين فخديك
    ألك كل هذه الأرضْ
    لتبنى عليها مملكتك
    ولتغرس بها بذرتك المعطوبة هذه
    ألك كل هذا العالم
    لتحرثة بمحاريثك الصدئةِ
    من صنع يديك
    قلت لى
    من عمل يدى غرست وأكلتُ
    حسناً
    ومن عمل يدى كذلك أصنع ما يحلولى
    تارةً
    أكون عشبة ً
    وتارة أكون رملة ً
    تارة أكون قمراً
    وتارة
    أكون حصَّاداً للعالم
    تارة أكون أغنية بين شفتى وردةٍ
    وتارة أكون قوساً وسيفاً
    تارة أكون برقاً ورعداً
    وتارة بنفسجاتٍ وحصى
    أيوبْ !!
    قطعانك تعرف مراحها فى النهارْ
    وفى الليل تلمها إلى حظيرتك
    تماماً
    ومثلما أعرف عدد قطعانى
    وأودية أنهارى
    من أين تنبع وإلى أين تصب
    أيوب
    أخرج من فوق هذه الأرض إن استطعت
    قل لملك الموت أن لا يأتى إليك
    وأنصب أنت شبكتك للموت
    اصنع لك سماءً على مقاسك
    كى تعرف عدد نجومها
    ومجرّاتها
    استملْ إليك الصخرّ



    Û baran
    Eger tu bipîvî
    Bi dilê xwe Eyûb ji min sarnebe
    Ziq li rojê binêre eger tu bikaribî
    Ziq binêre
    Tê nehebûnê li berçav bi xwe bibînî ji dîtina bê hempa
    Ez
    Ew ez im
    Ne kevirekim Eyûb daku xwelitexim
    Û ez te bihêlim di lehyê de jihevbelavbibî
    Na
    Û ne karê destê te lit e dinêrim
    Ma te cîhan damezirandiye
    Taku tu li ser rêyan ji min re dirûne daku tubipirsî
    Û li ser çi serê kolanekê daku tu min bê ol bikî?
    Ez çêkirê çak û çepeliyê me
    Û min ew kirin wek du beranan
    Dipoşîhevdibin
    Pêwîstî ji hebûna çakiyê re heye


    والمطر
    إن قدرتْ
    لا تمل بقلبك عنى يا أيوب
    حدقْ إن استطعت فى الشمس
    حدقْ جيداً
    سوف تبصر بنفسك العدم ماثلاً من فرط ما رأيت
    أنا
    هو أنا
    لست صخرة كى أنطحك يا أيوب
    وأتركك تتفتت فى السيل
    لا
    ولا بعمل يديك أنظر إليك
    أأنت أسست العالم
    حتى تقعد لى على الطرق لتسألنى
    وعلى رأس كل شارع لتجدف علىّ ؟؟
    أنا خالق الخير والشر
    وجعلتهما مثل كبشين ِ
    متناطحين
    لابد من وجود الخير



    Ta çepelî cerdelên xwe dagre
    Û dankên xwe
    Çakiya xurû tuneye
    Çepeliya xurû tuneye
    Silav
    Silav
    Silav
    Bo te Eyûb
    Hemî robar diçine derya yê
    Û derya bi xwe jî ne degirtiye




    كى يملأ الشر دلاءهُ
    وأوعيته
    الخير المحض غير موجود
    والشر المحض غير موجودْ
    سلاماً
    سلاماً
    سلاه
    لك يا أيوب
    كل الأنهار تجرى إلى البحرْ
    والبحر نفسه ليس بملآن
  1. تساعدنا ملفات تعريف الارتباط على تحسين خدماتنا. بمواصلة تصفح الموقع، فإنك توافق على ‏استخدامنا لهذه الملفات..